Sukces, znalezione larwy trzeba zważyć a później podsmażyć.

…i larwy trafiają na kolacje jako przysmak.

Tak wygląda typowa kuchnia – ognisko na którym przygotowywane są posiłki.

Czym chata bogata, czyli przegląd kuchni Akha..

Po tym jak z sukcesem pomogliśmy dziewczynie z raną ręki, podeszła do nas pani z pytaniem czy mamy coś na jej zmiany na skórze..w tym przypadku byliśmy bezradni.

Wychodząc ze wsi starsza para tubylców pyta się naszego przewodnika czy nie mamy lekarstw. Lekarstwa mieliśmy, okazało się że nastoletnia dziewczyna przez przypadek skaleczyła dłoń nożem. Wyglądało to naprawdę paskudnie, plastry były wręcz wrośnięte w skórę. Wyciągamy cały sprzęt i Alicja z przewodnikiem udzielają pierwszej pomocy. Ja oczekując robię dziesiątki zdjęć portretowych.

Przy łazience stała beczka z zagadkową zawartości. Okazało się, że jest to czarny barwnik do barwienia tradycyjnych strojów.

Typowa zagroda w wiosce.

Śniadanie w towarzystwie lokalnych oficjeli – szefa wioski.

Czas na siestę po jedzeniu.

Marsz przez dżunglę to zwykle przeciskanie się pomiędzy gęstą roślinnościa w półmroku.

Ostatnie promienie słońca za moment zapadną laotańskie ciemności. W związku z tym, że jesteśmy prawie na równiku słońce zachodzi prawie prostopadle do horyzontu z tego też powodu dosłownie po kilkunastu minutach od zachodu robi się naprawdę ciemno.

Na moje pytanie, czy aby na pewno ten mająk jest niegtoźny Boa pokręcił przecząco głową i dodał ‚Niegrożny i przy okazji bardzo dobry, niestety jeden pająk to stanowczo za mało na posiłek”.

Jako że w Laosie nie ma szlaków turystycznych ani żadnej infrastruktury turystycznej samodzielne chodzenie po górach jest mocno skomplikowane tak więc byliśmy skazani na przewodnika. Nie jestem fanem przewodników, ale w tym przypadku był to bardzo dobry pomysł, nasz przewodnik znał lokalny język i trasę a dodatkowo był bardzo kontaktowy i pomocny.

Żeby dotrzeć na miejsce startu, przez godzinę jechaliśmy samochodem terenowym a później przez godzinę płynęliśmy wąską łodzią. Ze względu na mocny prąd związany z porą deszczową, Pan z łodzi w pewnym momencie powiedział że dalej nie może płynąć i musi nas wysadzić wcześniej. Oczywiście „wcześniej” żadnej ścieżki nie było i przez pierwszą godzinę czuliśmy się jak Vietcong przedzierając się przez dżunglę. Było naprawdę ciepło, zero wiatru i dodatkowo 100% wilgotność. Pot lał się strużkami, ale dziewczyny były bardzo dzielne i po godzinie doszliśmy do pierwszej osady, ale o tym w następnym wpisie.

Ciasteczka ryżowe, suszone na rozgrzanej karoseri..

Widok z Phongsali na otaczające miasto góry.

Krzak herbaty rosnący nieopodal Phongsali.

Przede wszystkim należy do autobusu wsiąść i upewnić się czy nasze bagaże też jadą z nami. Oczywiście bagaże jadą na dachu a pan układający bagaże wsiada przez okno.

Po drodze mamy przerwę na jedzenie i oczywiście na sikanie..oczywiście przerwa na sikanie nie oznacza, że będziemy mogli skorzystać z toalety. Po prostu wysiadamy i szukamy miejsca, z tym że jest mały kłopot bo na zewnątrz jest przeraźliwie ciemno a dodatkowo pobocze jest porośnięte tropikalną przyrodą. Co ciekawe autobus w połowie nocy zatrzymuje się na pół godziny, kierowca musi się chwilę zdrzemnąć – przecież nikt nie chce wypadku. Za to ranem można liczyć na porządną porcję laotańskiej disco-polo.

Jedzenie w przydrożnej jadłodajni jest dla prawdziwych twardzieli, nie wiesz co jesz (do wyboru były np. pieczone szczury) i nie masz pojęcia w jakich warunkach to było przygotowane.

Po 17 godzinach jazdy, pokonujesz jakieś 400km drogi..ale w końcu wjeżdżasz w tereny zamieszkałe przez mniejszości etniczne.