Przede wszystkim należy do autobusu wsiąść i upewnić się czy nasze bagaże też jadą z nami. Oczywiście bagaże jadą na dachu a pan układający bagaże wsiada przez okno.

Po drodze mamy przerwę na jedzenie i oczywiście na sikanie..oczywiście przerwa na sikanie nie oznacza, że będziemy mogli skorzystać z toalety. Po prostu wysiadamy i szukamy miejsca, z tym że jest mały kłopot bo na zewnątrz jest przeraźliwie ciemno a dodatkowo pobocze jest porośnięte tropikalną przyrodą. Co ciekawe autobus w połowie nocy zatrzymuje się na pół godziny, kierowca musi się chwilę zdrzemnąć – przecież nikt nie chce wypadku. Za to ranem można liczyć na porządną porcję laotańskiej disco-polo.

Jedzenie w przydrożnej jadłodajni jest dla prawdziwych twardzieli, nie wiesz co jesz (do wyboru były np. pieczone szczury) i nie masz pojęcia w jakich warunkach to było przygotowane.

Po 17 godzinach jazdy, pokonujesz jakieś 400km drogi..ale w końcu wjeżdżasz w tereny zamieszkałe przez mniejszości etniczne.

W Glennallen spędziliśmy noc i postanowiliśmy jechać nad ocean (jak się okazała nie była to do końca szczęśliwa decyzja). Skoro świt stanęliśmy na stopa. Nie był to dobry dzień dla autostopowiczów przez cały dzień ujechaliśmy tylko 30km !! / In Glennallen we spent a night and we decided to go to Valdez (it appeared that it was not best decision). We started hitchhiking in early morning, it was not best day for hitchhikers..during whole day we traveled only 30km!

Na wyjeździe z Glennallen (115 ale mil do Valdez) / We started at Glennallen, 115 miles to Valdez.

..tego dnia się nastaliśmy za wszystkie czasy / We stand in one place near Glennallen almost whole day

Koło 17tej przestały jeździć samochody, poddaliśmy się i zaczęliśmy szukać noclegu koło drogi. / Around 5p.m we started to look for a place for camping.

W pociągu relacji Ngaoundere – Younde