Jako że w Laosie nie ma szlaków turystycznych ani żadnej infrastruktury turystycznej samodzielne chodzenie po górach jest mocno skomplikowane tak więc byliśmy skazani na przewodnika. Nie jestem fanem przewodników, ale w tym przypadku był to bardzo dobry pomysł, nasz przewodnik znał lokalny język i trasę a dodatkowo był bardzo kontaktowy i pomocny.

Żeby dotrzeć na miejsce startu, przez godzinę jechaliśmy samochodem terenowym a później przez godzinę płynęliśmy wąską łodzią. Ze względu na mocny prąd związany z porą deszczową, Pan z łodzi w pewnym momencie powiedział że dalej nie może płynąć i musi nas wysadzić wcześniej. Oczywiście „wcześniej” żadnej ścieżki nie było i przez pierwszą godzinę czuliśmy się jak Vietcong przedzierając się przez dżunglę. Było naprawdę ciepło, zero wiatru i dodatkowo 100% wilgotność. Pot lał się strużkami, ale dziewczyny były bardzo dzielne i po godzinie doszliśmy do pierwszej osady, ale o tym w następnym wpisie.