Tak wygląda typowa kuchnia – ognisko na którym przygotowywane są posiłki.

Czym chata bogata, czyli przegląd kuchni Akha..

Po tym jak z sukcesem pomogliśmy dziewczynie z raną ręki, podeszła do nas pani z pytaniem czy mamy coś na jej zmiany na skórze..w tym przypadku byliśmy bezradni.

Wychodząc ze wsi starsza para tubylców pyta się naszego przewodnika czy nie mamy lekarstw. Lekarstwa mieliśmy, okazało się że nastoletnia dziewczyna przez przypadek skaleczyła dłoń nożem. Wyglądało to naprawdę paskudnie, plastry były wręcz wrośnięte w skórę. Wyciągamy cały sprzęt i Alicja z przewodnikiem udzielają pierwszej pomocy. Ja oczekując robię dziesiątki zdjęć portretowych.

Przy łazience stała beczka z zagadkową zawartości. Okazało się, że jest to czarny barwnik do barwienia tradycyjnych strojów.

Typowa zagroda w wiosce.

Śniadanie w towarzystwie lokalnych oficjeli – szefa wioski.

Czas na siestę po jedzeniu.

Pierwszy spacer po wiosce. Jako, że turyści zapuszczają się w dalszym ciągu sporadycznie w ten region miałem wrażenie, że to my jesteśmy atrakcją dla nich niż oni dla nas. Na zdjęciu Pani z plemiona Akha próbuje o czymś opowiedzieć Alicji. Ona nie znała angielskiego (a nawet laotańskiego) my nie znaliśmy języka Akha.

To nie skansen a domy zamieszkałe przez ludzi Akha, w podobnym razem z dziesięcioma tubylcami spędziliśmy noc.

Zwierzęta chodziły samopas po całej wiosce i chodziły dokładnie wszędzie. Zdarzało się, że koń zaglądał przez drzwi do domu gdzie akurat jedliśmy obiad.

Pani w tradycyjnym stroju. Nie jest to jakieś ubranie na wizyty turystów ba nawet to nie jest to strój odświętny one tak były ubrane w trakcie prac na polu.

Klepisko, szklanki wielokrotnego użytku (ciekawe czy kiedykolwiek były myte?) i familijna atmosfera to dom Akha. My spaliśmy w pomieszczeniu odgrodzonym materiałową zasłonką.

Marsz przez dżunglę to zwykle przeciskanie się pomiędzy gęstą roślinnościa w półmroku.

Ostatnie promienie słońca za moment zapadną laotańskie ciemności. W związku z tym, że jesteśmy prawie na równiku słońce zachodzi prawie prostopadle do horyzontu z tego też powodu dosłownie po kilkunastu minutach od zachodu robi się naprawdę ciemno.

Na moje pytanie, czy aby na pewno ten mająk jest niegtoźny Boa pokręcił przecząco głową i dodał ‚Niegrożny i przy okazji bardzo dobry, niestety jeden pająk to stanowczo za mało na posiłek”.