Krzychu pokonuje morenę boczną lodowca – jeden wielki koszmar, odcinki w których człowiek robił dwa kroki do przodu i cofał się jeden do tyłu albo ziemia była tak twarda, że ciężko było się wspinać.

Ja i rozległe krajobrazy, przy okazji widać jak wygląda ‚szlak’ a właściwie jego brak.

Zdjęcia wykonane przy samym kampingu.

Dziewczyna która mnie zabrała na stopa, w trakcie jazdy okazało się że jest rodowitą indianką.

Co można znaleźć nad morzem.

Tędy prowadzi szlak.

Dzień trzeci był baaardzo długi zrobiłem dystans dwukrotnie dłuższy niż ludzie robią standardowo. Na domiar złego pod koniec dnia nie mogłem znaleźć miejsca na nocleg i jeszcze ostatnie kilometry szedłem przez gęsty las przy świetle zachodzącego słońca (po śladach było widać, że oprócz mnie w tej części szlaku są niedźwiedzie).

W końcu nocleg, widok z miejsca gdzie rozbiłem namiot.

To samo miejsce ale już w nocy.

Duża część szlaku to dłuuuugi spacer po plaży i to ładnej na dodatku w całkowitej samotności.

Taki krajobraz był codziennością na szlaku.

Jedna z dwóch latarni na odcinku 75km.

Suszenie namiotu rano

Widok z okolic drugiego noclegu Bonilla Point. Ładnie prawda ?

Ciekawy most, tu spotkałem pierwszych ludzi na szlaku w trakcie marszu. Dziennie (wliczając osoby na obozowiskach) spotykałem średnio 10 osób czyli niewiele.

Co to zazwierzak? Jakieś propozycje? Taki futrzak biegał między moimi nogami na jednym z odpoczynków – długość około 0.5m.

Część rzek na szlaku pokonuje się przy użyciu takich wynalazków. W przypadku gdy się podróżuje samemu używanie tych kolejek jest dość skomplikowane i męczące – trzeba jedną ręką przytrzymywać wagonik żeby nie odjechał a drugą wpakować ciężki plecak po czym szybko wskoczyć.

Jak widać na zdjęciu, miejsce noclegu było malownicze.

Natomiast szlak dnia drugiego był nieźle męczący, masę błota i korzeni.

Tak wyglądały nogi po paru godzinach marszu.