Zdjęcia z kolejki w drodze powrotnej z wycieczki.

Widok za dnia z naszego kampingu

..5km marszu i jesteśmy na biwakowisku

Na ‚biwaku’ okazało się, że miejsce gdzie jest woda oddalone jest o jakieś 3km …co niezbyt podobało się części ekipy..ale dzięki zaradności Krzyśka udało się znaleźć z 10 bezpańskich butelek z wodą na okolicznej pustyni Na zdjęciu Piotrek zastanawia się co zjeść na kolacje oraz jakie nowe wdzianka zaprojektuje po powrocie do kraju..

Na zdjęciu Krzysiek i ogólne suszenie rzeczy…sielanka na całego.

Żeby była jasność to co widać na zdjęciu to jest ‚szlak’, właściwie to w PN Wrangell St.Elias nie ma szlaków w rozumieniu polskim, po prostu idzie się na przełaj. Dobrze jak to jest płaski lodowiec, jeśli są to 0.5m zarośla to idzie się nieco gorzej ale jak są 1.5m krzaki to jest już masakra!! Na tym odcinku były ‚tylko’ zarośla przez co prędkość marszu była dość dobra i tego dnia udało się przejść naprawdę dobry dystans.

Chyba nie będzie zaskoczeniem jeśli napiszę, że rozstawialiśmy namiot w deszczu. Miejsce było chyba jedynym płaskim miejscem w okolicy 5km. Przez płaskie rozumiem miejsce gdzie człowiek się nie staczał ale podłoga była usłana kamieniami.

Takie cuda były pod wodą.

noc spędziłem na miniaturowej i dodatkowo malowniczej wyspie.

Jako że rano był akurat odpływ na plaży można było znaleźć dużą ilość…ostryg. Ostrygi były tu już zbierane 4000 lat temu w czasach gdy jedynymi panami tych regionów byli Indianie. Przy samym biwakowisku Indianie z szczepu Shalnmon, Klahoose i Homalo pozostawili górkę muszli po zebranych ostrygach.

Mój namiot na polu biwakowym.

Takie widoczki miałem 15m od namiotu..ładnie prawda?

tędy będę płynął kajakiem następnego dnia